هر آنچه از دل بر آید

دلم گرفته به اندازه وسعت تمام دلتنگي هاي عالم.

دلتنگ با خود بودنم !!

دلتنگ به یاد دل خود بودنم!!

شيشه قلبم آنقدر نازك شده كه با كو چكترين تلنگري ميشكند .

دلم مي خواهد فر ياد بزنم ولي واژه اي نمي يابم كه عمق دردم را در فرياد منعكس كند فريادي در اوج سكوت كه هميشه براي خودم سر داده ام.

دلم به درد مي ايد وقتي سر نوشت را به نظاره مينشينم .

كاش مي شد پرواز كنم .!!!

كاش مي شد.!!!

در ميان هجوم بي رحمانه درد خودم را پيدا كنم.

بغض كهنه اي گلويم را ميفشارد.

به گوشه اي پناه ميبرم.

کاش این بار هم کسی اشک هایم را نبیند ..........

پ.ن 1 : واژه ها احساسم را به وضوح نمایش میدهند . و با وجود اینکه میدانم این احساس همیشگی نیست یارای گریز از  حس را ندارم.

بعد نوشت 1: این حس عذاب آور نمی خواست از من دل بکنه . ولی من ازش فرار کردم  D: . و یادم اومد که یکی از بهترین دوستام بهم یاداوری کرد که حق انتخاب با منه که شاد باشم یا نه !!! ( این حرف ها رو از خودم یاد گرفته آ. قبلا همیشه خودم بهش میگفتم !!  (:  ) .

بعد نوشت 2: ای کاش که دیگه هرگز احساسم عوض نشه !!!!

این جسم بیجانم را به کجا میکشد احساسم؟
چرا اینگونه شد ؟
احساساتم برانگیخت و  دیوانه شدم  آواره شدم .
به قول خودش مجنون شده ایم.....

اینگونه کتاب زندگیمان به هم رسید
تمام برگ هایش با هم شماره خورد
باهم .کناره هم چیده شد...
من عاشق این کناره هم بودنم
اما امان از عکس ها و خاطرات تلخ میان کتاب
که عجیب دردناک است
و اين دل آواره را مجنون تر مي كند
گاهی برگه های کاهی و خشکش خیس میشوند
گاهی دیوانه و آشفته میشود
 و در آستانه ی تکه شدن...
اما دوباره پاهای این کتاب را به بند میکشند
بندی ناگسستنی
راستی این کتاب هیچ جای جهان به حراج گذاشته نمیشود
چون هیچ کس در این جهان بهای دل را نمیداند...

‌BuBoy

۸۸.۵.۱۲

به زور مرا به دنبال خودش میکشاند

                                         احساسم را میگویم !

از زیر شاخه های بلند خاطرات 

از قله های بلند آرزو هایم

از تلاطم تمام اندیشه ها

می کشاند به سکنی مرا

نمی دانم که در نگاهت چه اندوخته ای 

که  نیروی نا شناخته ای 

احساس مرا می کشاند 

به عمق فکر به تو

به خوابیدن و دیدن خواب تو 

به سوی دیدن روی ماه تو

در آینه ی خیالم

در آینه ی خیالی که گویا

 ۲۰ سالی است خیالی مانده.

باز میکشاند مرا

احساسم را می گویم  

می کشاند از فرش به عرش مرا

 از اشک به تلاطم پلک های چشم

میکشاند و باز می کشاند

نا کجا آباد را ٬ 

 آباد کرده است

این احساس من

و چه دشوار است

دیدن تو

در ناکجا آباد عشق

آینه ی خیالم چه شفاف نشان میدهد

دیدنت را در آغوش گرم تنهایی

باز می کشاند مرا

احساسم را می گوید

می کشاند و باز می کشاند....

تو کجایی؟

پشت کدامین دیوار ؟

زیر سایه ی کدامین درخت بید؟

مرا بنگر

                    چنین ساده

                             چنین عاشق 

                                     چنین از پا به در رفته

                                               چنین از غم به حد رفته

   چنین ماتم زده از فلک بگذشتم و به یاد آوردم

به یاد آوردم شبی را که آنچنان تنها و بیکس پی وصل تو گشتم

که شاید بیابم

  بیابم آن جسم خسته و بی جان خود را

 در تبلور تمام زیبایی های روح و جان تو

و کمی بیاشمم

جرعه ای و اندکی محبت را ....

نگاهی که در یک آن مرا از فرش به عرش میکشاند.

نگاهی که  در یک آن مرا از غروب به طلوع میرساند.

آن نگاه کجاست؟

 آن همه صداقت چشمانت کجاست ؟

 آن همه تبلور زیبا بودن در که هست ؟

   در چه هست ؟

 در کدامین نگاه باید آنرا جست ؟

  در کدامین هیکل جسمانی باید به دنبال آن گشت ؟

    در کدامین صورتک ؟

   در کدامین ....... ؟